داستان کوتاه "شعله ای که زبانه می کشد" نوشتهی مهران منوچهرآبادی
نام داستان: "شعله ای که زبانه می کشد" نویسنده: مهران منوچهرآبادی فرمت: PDF حجم: 124 کیلوبایت برای دانلود نسخه pdf داستان روی تصویر زیر کلیک کنید. توجه : این اثر برگزیده ویژه جشنواره سراسری داستان كوتاه بندر عباس در سال ۸۳ می باشد.
همچنین متن این داستان را می توانید در ادامه
مطلب بخوانید.
شعله ای که زبانه می کشد
پله ها را كه بالا می آمدم هنوز بوی سبزه هایی كه همان پایین توی باغچه لم داده بودند شامه ام را با خود می برد به عالمی دیگر. چشم هایم بی هدف خط ممتد پله هایی را دید می زد كه می باید به دری چوبی ختم می شد. آمدم كه رفته باشم كمی بالاتر از زنگ ساعتی كه آن پایین داشت می نواخت ، شش بار به یاد ششمین روز رفتنت و حالا زندگی را تصویر می كرد روی نقش درهم دستگیره ی در چوبی .
در كه جیر جیر صدا كرد اتاق بزرگ شد توی چشم هایم و من كه تو رفته بودم و صندلی راحتی چوبی داشت آرام مرا در آغوش می گرفت.
پنجره غروب را قاب گرفته بود و رگه هایی سرخ ، آبی كمرنگ آسمان را حالا داشتند خطی می كشیدند ممتد. بوی سبزه ها ، توی گرمای بیرون تندتر می شد و می آمد یك طبقه بالاتر از زمین و فضای اتاق را قاپ می زد. تكانی و صندلی شروع كرد به عقب و جلو رفتن . صدای جیرجیرش پژواكی بود كه در هم می ریخت، فضای ساكت ذهنم را .
جـــــــیـــر جـــــــیـــر ...
ناخواسته آه شدم توی تنهایی خودم و سرم را لم دادم به دسته ی صندلی . قاب پنجره هنوز هم همان غروب بود . خوب كه توی آسمان خیره می شدم چشمهایم درد می گرفت و خیس میشد با همان آه و تصویری كه از تو هنوز روی دیوار اتاق، بوسه هایم را بر نسیم فقط با لبخندی جواب می شد. می دانم كه عكست دارد دروغ می گوید. می دانم .آخر، آخرین نگاه هایت بدجوری داشتند گریه می كردند درست زمانی كه دست ظریفت در چوبی اتاق را چسبیده بود. نگاهت خیلی حرفها داشت برای گفتن ولی حیف كه حتی یك كلمه هم حرف نشدی و رفتی و حالا من مانده ام با تلی از غروری كه خردم كرده است ، خردم می كند و باز هم ادامه می دهد ...
ساعت باز هم زنگ میزند. شش بار به یاد ششمین روز رفتنت و یك بار هم برای این یك ساعتی كه بر من و غروب انگار سال هاست كه می گذرد. غروب سرخ تر می شود و تارتر از پیش، توی نَمی كه پای چشمانم را ربوده است. كلاف سردرگم ذهنم بی هدف می لغزد روی در و دیوار اتاق كه هر كدامشان خاطره دارند ازت. سرم را برمی گردانم و در چوبی اتاق را زیر چشمی نگاه می كنم. چشمانم را می بندم.
كلمه ای ساده ... بمان ...
لعنت به این غرور كاذبی كه آخرین نگاه هایت را برایم برد به حسرتی كه حالا دارد دیوانه ام میكند. در را كه بستی فضای سنگین اتاق آوار شد توی ذهنم. گرمی اشكی را حس می كردم كه گونه ام را آرام قدم میزد. در یك لحظه دردی خفیف پیچید روی گلویم و نفس را ازم ربود. بغض كرده بودم. تا صدای بسته شدن درِ راهروی پایین را شنیدم ناخواسته سكوت سنگین اتاق را همراه با بغضم، شكستم. حالا لابد داشتی طول باغچه را قدم می زدی و سبزه ها را لگد می كردی. حالا شاید داشتی توی دلت لعن و نفرینم می كردی و شاید خیلی چیزهای دیگر یا اصلاً نه. ولی رفته بودی وقتی از پنجره دید زدم حیاط را . بوی سبزه ها آن پایین تر ها درست یك طبقه پایین تر از من فضای سنگین اطراف را سخت در برگرفته بود. تو رفته بودی و من داشتم با غرورم هنوز دست و پنجه نرم می كردم .
سرم را باز می گذارم روی دسته صندلی و توی چشم های عكست دید می زنم كه برعكس لب هایت نمیخندند. نگاه های عاشقانه ات عقلم را می سپرد به فراموشی. مست می شدم. ناخواسته تا عمق چشمهایت خیره می ماندم و بارها نگاهم را می سُراندم روی لبهایت.
تلفن زنگ می زند. صدای بلندش سكوت یكنواخت اتاق را می شكند. دستم را كه می برم به طرف میز تلفن، ناخواسته جا می خورم . روی میز كوچك كنار پنجره تنها یك رومیزی كوچك است كه توی این شش روز آخر آرام لم داده است. چشمانم كه را كه باز كردم تو ایستاده بودی جلویم و تلفنی كه هنوز داشت زنگ می خورد را از پنجره انداختی بیرون. چشمانت گرد شده بودند و عصبانیت را می توانستم لای چروك هایی كه توی پیشانیت آمده بود ساده ببینم و بفهمم كه اوضاع تا چه حد خراب است و سعی نكنم حرفی بزنم. دستانت رفتند لای موهایت و پخششان كردی روی شانه ها... بد بین شده بودی ... اصلاً نمی دانم كی توی گوشت خوانده بود كه من اینجوری شدم و اگر دیر بجنبی... آره. مثلاً جنبیده بودی. مثلاً می دانستی داری چه می كنی. ولی نمی دانستی. آخر همان روز اول آنقدر جای پایت را توی قلبم سفت كرده بودی كه نشود به این راحتی ها ازت دل كند. نمی دانم شاید هم من اشتباه می كردم. لعنت به این غروری كه نگذاشت برایت حرف شوم و بگویم حقیقت چیز دیگریست ...
صدای زنگ تلفن هر چند لحظه ای یكبار توی ذهنم پژواك می شود. غروب در هم ریخته است، رگه های سرخ كم كم دارند می ربایند آبی آسمان را و اتاق همچنان تاریك می شود .
كوچه ی خاكی باریك بود و دیوارها، كاهگلی. یاس های كبود، خشكیده روی دیوار ها لم داده بودند و فضای كوچه را با رقص هایشان در باد تصویر می كردند برایم . نیمه ابری بود ، آسمان. انگار سال ها می شد كه ابرها دل آسمان را ربوده بودند و خورشید رفته بود سفری طولانی. چه می دانم. گاه به خودم نهیب می زدم كه نكند هیچگاه خورشید برنگردد. كوچه توی سایه روشن ابرهای تیره تندی آوار می شد توی ذهنم ، با هر بادی كه می وزید وا می داشتم به لرزشی كوچك و دست هایی كه ناخواسته توی جیب بارانی ام مرا می پیچاند لای افكار ذهن پینه بسته ام. سردم نبود، اما می لرزیدم . خوب می دانم كه تا چه حد هیجان دویده بود لای حس هایم و هی خودش را لای هر نفس كشیدن نشانم می داد. آخر تا دمم باز دم می شد چیزی می آمد ته دلم و آرام مور مور می كرد و بعد نوبت می رسید به دست هایم. چشمانم داغ میشد و میان هر نیم نگاهی به ادامه ی كوچه سوزشی می پیچید لایشان.
خم كوچه كه آمد و از كنارم رد شد، در چوبی خانه خودش را نشانم داد. عمود ایستادم روی تن كوچه، دستانم هنوز توی جیبم بود و چشمانم آرام درز نیمه باز در چوبی را دید می زد. در كه جیر جیر صدا كرد حیاط بزرگ شد توی چشم هایم. دو پله كه از كوچه پایین تر رفتم ایستاده بودم توی حیاط. درخت تنومندی شاخه های عریانش را پخش كرده بود توی فضای كمرنگ حیاط و با هر بادی كه می وزید برگ هایش را آرام رها می كرد. حوض بزرگ وسط حیاط به جای ماهی های سرخ، تنها برگ های زرد درخت را می دید كه آرام غوطه می خوردند روی آب مانده اش. كاشی های حوض ترك خورده بودند و خیلی هاشان هم شكسته. قدم كه برمی داشتم برگ های تلنبار شده خش خش كنان آواز مرگشان را سر می دادند. خوب كه دقیق تر شدم صندلی كوچكی درست آن طرف حیاط ایستاده بود زیر پاهایت و تو. دستانت را كاملاً باز كرده بودی و روی صندلی ایستاده. بادی كه بین شاخه های درخت لول می خورد برگ ها را می كشاند طرف قامت زیبایت و موهایت را وادار می كرد به رقصی موزون ...
چشم هایت را بسته بودی . گویا چیزی شبیه خلسه در بر گرفته بودت و تو شاید داشتی خودت را آماده می كردی برای اولین نگاه ... چشم هایت باز شد و نگاهت آرام دوخته شد توی چشمانم كه حالا محو رنگ كهربایی، داشت اندكی از خلسه ات را در وجودم می دمید. عمود ایستاده بودیم. من و تو ... چشم هایمان خط ممتد نگاه را دید می زد و لبخندی كوچك تمام حرف های نگفته را یكباره فریاد كرد.
كبریت روشن می شود و می آید جلوی صورتم. نگاهش كه می كنم در میان لرزش زرد شعله دلم میلرزد. شمع روشن می شود و مثل این چند روز آخر می ایستد روی جاشمعی روی رَف .
اتاق را هاله ای نور زرد برده با خود. نگاهی به صندلی می كنم. هنوز دارد تكان می خورد در میان بادی كه از پنجره حالا تندتر از پیش توی اتاق می تازد. باد كه هی تندش می كند ، شعله هم لرزشش بیشتر می شود و گویی در میان هر لرزشی حجم اتاق همراه با نور زرد كمرنگش تكان می خورد و آوار می شود توی ذهنم .
هوا كه تاریك شده است از كمد دیواری بسته شمع را می آوری و یكی شان را می گذاری روی دسته صندلی راحتی. روشن كه می شود ، من ایستاده ام این طرف و شمع حد فاصل بین صورت هایمان است. شعله كه می كشد نورش می زند توی چشم هایت و گونه هایت را برآمده تر نشانم می دهد. اصلاً نمی دانم چقدر است كه ایستاده ایم اطراف شمع و كلنجار می روند نگاه هایمان.
لبت جمع می شود و كمی نفس را می دوانی توی دهانت. صورتت كه بر آمده می شود، چشم هایت تنگ تر می شوند و لبخندی كوچك می نشیند روی لب هایت. شعله كه زبانه می كشد گرمایش را اندكی می زند به پوست صورتمان تا اینكه آرام فوتش می كنی و اتاق می رود توی تاریكی. نفست تندی می دود توی كامم و حالا دیگر شمع حد فاصل بین من و تو نیست.
باد تندتر می شود و می دود توی اتاق. شعله دارد آخرین تقلاهایش را می كند و من تكیه بر سكوت زیر حجم سنگین اتاق نشسته ام روی كف. زانوهایم جمع شده است توی بدنم و دست هایم حالا دورشان حلقه شده و مرا می پیچاند لای افكارم.
شعله در میان آخرین بادی كه حسش می كنم از شمع جدا می شود و می رود توی تاریكی اتاق و گم.
نا خواسته آه می شوم. سرم درد می كند. آرام پاهایم را رها می كنم روی كف اتاق و تكیه ام را می دهم به كمد دیواری. همه جا تاریك می شود. بوی نَمی یك لحظه می آید و توی شامه ام می پیچد. بلند می شوم. نور زردی آن دورترها مرا می خواند به خودش. راه می افتم. گویا چیزی شبیه خلسه مرا در برگرفته است. سوزشی می پیچد توی عضلات پاهایم ، ولی باز ادامه می دهم. نور زرد همچنان سوسو كنان در خط افق ایستاده است و با هر قدم كه بر می دارم گویا قدمی عقب تر می رود. فضا سنگین می شود و توی سرم انگار چیزی لول می خورد. خلسه ای نرم دارد در برَم می گیرد و وادارم می كند كه چشمانم را ببندم. نمی دانم چقدر است كه دارم می آیم ولی بوی گُلهای خشك شده همراه با خاك نمناك می پیچد توی شامه ام. چشم ها را كه باز می كنم ترسی می پیچد توی بدنم. همه اطراف را تا جایی كه چشم كار می كند، سنگ های مستطیلی خوابیده، سخت در بر گرفته اند. روی هر كدامشان فانوسی دارد نور كمرنگش را پخش می كند توی فضای نمناك شب. باران ، باریدن گرفته است و توی هر نفس، اندكی هوای نمور را می دوانم توی شُش هایم. بی هدف راه می افتم بین خیل انبوه فانوس ها و سنگ هایی كه زیرشان لم داده و شاید هم استخوان هایی كه كمی پایین تر زیر سنگ ها ...
باران تندتر می شود و با شدتی دو چندان روی سطح صاف سنگ ها می خورد. پاهایم را كه بر می دارم ، گل آلود شده اند و قدم برداشتن سخت تر از قبل. یك لحظه صدایی از پشت سر می آید. سریع سرم را بر می گردانم و در میان كلنجار تاریكی و نورهای زرد كوچك به دنبال صدا می گردم. چیزی نیست. ولی صدای خش خش قدم برداشتن كسی توی تاریكی پخش می شود. هول شده ام. ترسی پیچیده است توی بدنم. دوباره صدا می آید. اینبار سریعتر بر می گردم. چیزی نیست. صدا از طرفی دیگر تكرار می شود. دارم دیوانه می شوم. به یكباره صدای شكسته شدن چیزی فضای اطراف را قاپ می زند. فانوسی روی سنگ واژگون شده و شعله ای بلند دارد زبانه می كشد از اطرافش.
شعله همچنان بزرگ تر می شود و سنگ را در بر می گیرد. باران، سیل آسا توی سر و صورتم می كوبد. شعله ها در میان بادِ تندِ اطراف به این طرف و آن طرف می روند و همینجاست كه در آن طرف زبانه ها تو را می بینم كه عمود ایستاده ای و داری لبخند می زنی به من.
چشمانم گرد شده است و نفس ازم سلب. فریادم گم است، توی هیجان و ترسی كه یكباره آمده است توی وجودم. ناخواسته جلوتر می آیم ، به طرف سنگ و آتشی كه دارد بی مهابا زبانه می كشد. من ایستاده ام اینطرف و شعله ها حدفاصل بین صورت هایمان است. لبخند می زنی، لبانت جمع می شوند و صورتت را به طرف شعله نزدیك تر می كنی. چشمانت در میان سایه روشن زرد شعله ها زیباتر می شوند، در میان رنگ كهربایی خاص خودشان.
قدم برمی داری و می خواهی كه بیایی این طرف. این بار شمع نیست كه حد فاصل لب هایمان باشد. توده ای از شعله هایی است كه بی مهابا دارند زبانه می كشند، رو به آسمان. ناخواسته فریاد می شوم و می خواهم بازت دارم از ادامه. انگار نمی شنوی ، قدم بر می داری و موهایت در میان باد و باران توی آسمان بالای سرت می رقصند.
دستت بالاتر می آید و رو به من دراز می شود و همزمان من هم اینچنین می كنم. جا می خورم. بد جوری می ترسم ، آخر هر كاری كه می كنی من هم ناخواسته انجامش می دهم و تو حالا داری دو قدم آخر فاصله تا شعله را می آیی. لبخند روی لبانت جمع تر می شود، چشمانت خمارتر و ...
در كه جیر جیر صدا كرد اتاق بزرگ شد توی چشم هایم و من كه تو رفته بودم و صندلی راحتی چوبی داشت آرام مرا در آغوش می گرفت.
پنجره غروب را قاب گرفته بود و رگه هایی سرخ ، آبی كمرنگ آسمان را حالا داشتند خطی می كشیدند ممتد. بوی سبزه ها ، توی گرمای بیرون تندتر می شد و می آمد یك طبقه بالاتر از زمین و فضای اتاق را قاپ می زد. تكانی و صندلی شروع كرد به عقب و جلو رفتن . صدای جیرجیرش پژواكی بود كه در هم می ریخت، فضای ساكت ذهنم را .
جـــــــیـــر جـــــــیـــر ...
ناخواسته آه شدم توی تنهایی خودم و سرم را لم دادم به دسته ی صندلی . قاب پنجره هنوز هم همان غروب بود . خوب كه توی آسمان خیره می شدم چشمهایم درد می گرفت و خیس میشد با همان آه و تصویری كه از تو هنوز روی دیوار اتاق، بوسه هایم را بر نسیم فقط با لبخندی جواب می شد. می دانم كه عكست دارد دروغ می گوید. می دانم .آخر، آخرین نگاه هایت بدجوری داشتند گریه می كردند درست زمانی كه دست ظریفت در چوبی اتاق را چسبیده بود. نگاهت خیلی حرفها داشت برای گفتن ولی حیف كه حتی یك كلمه هم حرف نشدی و رفتی و حالا من مانده ام با تلی از غروری كه خردم كرده است ، خردم می كند و باز هم ادامه می دهد ...
ساعت باز هم زنگ میزند. شش بار به یاد ششمین روز رفتنت و یك بار هم برای این یك ساعتی كه بر من و غروب انگار سال هاست كه می گذرد. غروب سرخ تر می شود و تارتر از پیش، توی نَمی كه پای چشمانم را ربوده است. كلاف سردرگم ذهنم بی هدف می لغزد روی در و دیوار اتاق كه هر كدامشان خاطره دارند ازت. سرم را برمی گردانم و در چوبی اتاق را زیر چشمی نگاه می كنم. چشمانم را می بندم.
□□□
نسیم خنكی از درز بسته ی پنجره می آمد تو . در صدا می كرد و تا می آمدم برگردم دستانت را روی چشمانم حس می كردم . شامه ام كه تیزتر می شد بوی عطرت می پیچید توی احساسم و ناخواسته دستانت را آرام می بردم روی لبهایم و می بوسیدمشان. خودت را می انداختی توی بغلم و صدای جیر جیر صندلی را می كردی دو برابر. آرام كه میشدی سرت روی سینه ام بود و هیچكدام حرف نمی زدیم .□□□
چشمانم را كه باز می كنم بوی سبزه ها دست به گریبان عطر یاس های توی حیاط شده است و پنجره باز غروب را قاب می گیرد. نور كمی كه از پنجره می تابد توی اتاق یكراست می زند توی چشم های خیسم تصویرت هنوز دارد لبخند می زند به من. می دانم كه دارد دروغ می گوید. آخر، آخرین باری كه توی چشم هایم زل زده بودی داشتی گریه می كردی و همزمان ناخن انگشت سبابه ات جویده می شد لای دندان های صدفی. صدایت را بغضی برده بود و كلمات را سخت می آوردی روی زبان. توی آخرین نگاه هایت كه زل می زدم دلم می خواست لااقل كلمه ای حرف شوم .كلمه ای ساده ... بمان ...
لعنت به این غرور كاذبی كه آخرین نگاه هایت را برایم برد به حسرتی كه حالا دارد دیوانه ام میكند. در را كه بستی فضای سنگین اتاق آوار شد توی ذهنم. گرمی اشكی را حس می كردم كه گونه ام را آرام قدم میزد. در یك لحظه دردی خفیف پیچید روی گلویم و نفس را ازم ربود. بغض كرده بودم. تا صدای بسته شدن درِ راهروی پایین را شنیدم ناخواسته سكوت سنگین اتاق را همراه با بغضم، شكستم. حالا لابد داشتی طول باغچه را قدم می زدی و سبزه ها را لگد می كردی. حالا شاید داشتی توی دلت لعن و نفرینم می كردی و شاید خیلی چیزهای دیگر یا اصلاً نه. ولی رفته بودی وقتی از پنجره دید زدم حیاط را . بوی سبزه ها آن پایین تر ها درست یك طبقه پایین تر از من فضای سنگین اطراف را سخت در برگرفته بود. تو رفته بودی و من داشتم با غرورم هنوز دست و پنجه نرم می كردم .
سرم را باز می گذارم روی دسته صندلی و توی چشم های عكست دید می زنم كه برعكس لب هایت نمیخندند. نگاه های عاشقانه ات عقلم را می سپرد به فراموشی. مست می شدم. ناخواسته تا عمق چشمهایت خیره می ماندم و بارها نگاهم را می سُراندم روی لبهایت.
تلفن زنگ می زند. صدای بلندش سكوت یكنواخت اتاق را می شكند. دستم را كه می برم به طرف میز تلفن، ناخواسته جا می خورم . روی میز كوچك كنار پنجره تنها یك رومیزی كوچك است كه توی این شش روز آخر آرام لم داده است. چشمانم كه را كه باز كردم تو ایستاده بودی جلویم و تلفنی كه هنوز داشت زنگ می خورد را از پنجره انداختی بیرون. چشمانت گرد شده بودند و عصبانیت را می توانستم لای چروك هایی كه توی پیشانیت آمده بود ساده ببینم و بفهمم كه اوضاع تا چه حد خراب است و سعی نكنم حرفی بزنم. دستانت رفتند لای موهایت و پخششان كردی روی شانه ها... بد بین شده بودی ... اصلاً نمی دانم كی توی گوشت خوانده بود كه من اینجوری شدم و اگر دیر بجنبی... آره. مثلاً جنبیده بودی. مثلاً می دانستی داری چه می كنی. ولی نمی دانستی. آخر همان روز اول آنقدر جای پایت را توی قلبم سفت كرده بودی كه نشود به این راحتی ها ازت دل كند. نمی دانم شاید هم من اشتباه می كردم. لعنت به این غروری كه نگذاشت برایت حرف شوم و بگویم حقیقت چیز دیگریست ...
صدای زنگ تلفن هر چند لحظه ای یكبار توی ذهنم پژواك می شود. غروب در هم ریخته است، رگه های سرخ كم كم دارند می ربایند آبی آسمان را و اتاق همچنان تاریك می شود .
□□□
كوچه را كه می رفتم تا آخرش، بارها دلهره آمده بود و می خواست بازم دارد از ادامه. بارها حسی می دوید لای لب هایم و وا می داشتشان به زمزمه. هر چه جلوتر می رفتم لرزشی خفیف می پیچید تو عضلات پاهایم و كندترم می كرد. صدای ضربان قلبم تندتر می شد و نفس ازم می ربود.كوچه ی خاكی باریك بود و دیوارها، كاهگلی. یاس های كبود، خشكیده روی دیوار ها لم داده بودند و فضای كوچه را با رقص هایشان در باد تصویر می كردند برایم . نیمه ابری بود ، آسمان. انگار سال ها می شد كه ابرها دل آسمان را ربوده بودند و خورشید رفته بود سفری طولانی. چه می دانم. گاه به خودم نهیب می زدم كه نكند هیچگاه خورشید برنگردد. كوچه توی سایه روشن ابرهای تیره تندی آوار می شد توی ذهنم ، با هر بادی كه می وزید وا می داشتم به لرزشی كوچك و دست هایی كه ناخواسته توی جیب بارانی ام مرا می پیچاند لای افكار ذهن پینه بسته ام. سردم نبود، اما می لرزیدم . خوب می دانم كه تا چه حد هیجان دویده بود لای حس هایم و هی خودش را لای هر نفس كشیدن نشانم می داد. آخر تا دمم باز دم می شد چیزی می آمد ته دلم و آرام مور مور می كرد و بعد نوبت می رسید به دست هایم. چشمانم داغ میشد و میان هر نیم نگاهی به ادامه ی كوچه سوزشی می پیچید لایشان.
خم كوچه كه آمد و از كنارم رد شد، در چوبی خانه خودش را نشانم داد. عمود ایستادم روی تن كوچه، دستانم هنوز توی جیبم بود و چشمانم آرام درز نیمه باز در چوبی را دید می زد. در كه جیر جیر صدا كرد حیاط بزرگ شد توی چشم هایم. دو پله كه از كوچه پایین تر رفتم ایستاده بودم توی حیاط. درخت تنومندی شاخه های عریانش را پخش كرده بود توی فضای كمرنگ حیاط و با هر بادی كه می وزید برگ هایش را آرام رها می كرد. حوض بزرگ وسط حیاط به جای ماهی های سرخ، تنها برگ های زرد درخت را می دید كه آرام غوطه می خوردند روی آب مانده اش. كاشی های حوض ترك خورده بودند و خیلی هاشان هم شكسته. قدم كه برمی داشتم برگ های تلنبار شده خش خش كنان آواز مرگشان را سر می دادند. خوب كه دقیق تر شدم صندلی كوچكی درست آن طرف حیاط ایستاده بود زیر پاهایت و تو. دستانت را كاملاً باز كرده بودی و روی صندلی ایستاده. بادی كه بین شاخه های درخت لول می خورد برگ ها را می كشاند طرف قامت زیبایت و موهایت را وادار می كرد به رقصی موزون ...
چشم هایت را بسته بودی . گویا چیزی شبیه خلسه در بر گرفته بودت و تو شاید داشتی خودت را آماده می كردی برای اولین نگاه ... چشم هایت باز شد و نگاهت آرام دوخته شد توی چشمانم كه حالا محو رنگ كهربایی، داشت اندكی از خلسه ات را در وجودم می دمید. عمود ایستاده بودیم. من و تو ... چشم هایمان خط ممتد نگاه را دید می زد و لبخندی كوچك تمام حرف های نگفته را یكباره فریاد كرد.
□□□
صدای زوزه بادی كوچك می بپیچد توی اتاق. خوب كه دقت می كنم غروب رفته است و چند ستاره كوچك توی قاب پنجره لول می خورند. سرم را كه توی اتاق می چرخانم، در میان تاریكی اطراف چیزی نمی آید جلوی دیدم. بلند می شوم. صندلی چوبی جیر جیر می كند و پشت سرم رها می شود. دستم كه می لغزد روی كمد دیواری، مثل آدم هایی كه كل عمرشان را نابینا گذرانده اند تقلا می كنم برای پیدا كردن دستگیره و بعد دسته شمعی كه می باید همان نزدیكی ها یك گوشه ای افتاده باشد.كبریت روشن می شود و می آید جلوی صورتم. نگاهش كه می كنم در میان لرزش زرد شعله دلم میلرزد. شمع روشن می شود و مثل این چند روز آخر می ایستد روی جاشمعی روی رَف .
اتاق را هاله ای نور زرد برده با خود. نگاهی به صندلی می كنم. هنوز دارد تكان می خورد در میان بادی كه از پنجره حالا تندتر از پیش توی اتاق می تازد. باد كه هی تندش می كند ، شعله هم لرزشش بیشتر می شود و گویی در میان هر لرزشی حجم اتاق همراه با نور زرد كمرنگش تكان می خورد و آوار می شود توی ذهنم .
□□□
گفتی همیشه تاریكترین نقطه پای شمع است. شمع همیشه اطراف را بیشتر روشن می كند و من هم باز رد می كردم و درست حرفی برعكس حرفت میزدم. بعد هم كلی می خندیدیم با هم. باورت می شود؟! فكر می كنم حتی یكبار هم درست نگاه نكرده بودیم. نه من، نه تو. فقط هركدام می خواستیم حرف خودمان را بزنیم. هوا كه تاریك شده است از كمد دیواری بسته شمع را می آوری و یكی شان را می گذاری روی دسته صندلی راحتی. روشن كه می شود ، من ایستاده ام این طرف و شمع حد فاصل بین صورت هایمان است. شعله كه می كشد نورش می زند توی چشم هایت و گونه هایت را برآمده تر نشانم می دهد. اصلاً نمی دانم چقدر است كه ایستاده ایم اطراف شمع و كلنجار می روند نگاه هایمان.
لبت جمع می شود و كمی نفس را می دوانی توی دهانت. صورتت كه بر آمده می شود، چشم هایت تنگ تر می شوند و لبخندی كوچك می نشیند روی لب هایت. شعله كه زبانه می كشد گرمایش را اندكی می زند به پوست صورتمان تا اینكه آرام فوتش می كنی و اتاق می رود توی تاریكی. نفست تندی می دود توی كامم و حالا دیگر شمع حد فاصل بین من و تو نیست.
باد تندتر می شود و می دود توی اتاق. شعله دارد آخرین تقلاهایش را می كند و من تكیه بر سكوت زیر حجم سنگین اتاق نشسته ام روی كف. زانوهایم جمع شده است توی بدنم و دست هایم حالا دورشان حلقه شده و مرا می پیچاند لای افكارم.
شعله در میان آخرین بادی كه حسش می كنم از شمع جدا می شود و می رود توی تاریكی اتاق و گم.
نا خواسته آه می شوم. سرم درد می كند. آرام پاهایم را رها می كنم روی كف اتاق و تكیه ام را می دهم به كمد دیواری. همه جا تاریك می شود. بوی نَمی یك لحظه می آید و توی شامه ام می پیچد. بلند می شوم. نور زردی آن دورترها مرا می خواند به خودش. راه می افتم. گویا چیزی شبیه خلسه مرا در برگرفته است. سوزشی می پیچد توی عضلات پاهایم ، ولی باز ادامه می دهم. نور زرد همچنان سوسو كنان در خط افق ایستاده است و با هر قدم كه بر می دارم گویا قدمی عقب تر می رود. فضا سنگین می شود و توی سرم انگار چیزی لول می خورد. خلسه ای نرم دارد در برَم می گیرد و وادارم می كند كه چشمانم را ببندم. نمی دانم چقدر است كه دارم می آیم ولی بوی گُلهای خشك شده همراه با خاك نمناك می پیچد توی شامه ام. چشم ها را كه باز می كنم ترسی می پیچد توی بدنم. همه اطراف را تا جایی كه چشم كار می كند، سنگ های مستطیلی خوابیده، سخت در بر گرفته اند. روی هر كدامشان فانوسی دارد نور كمرنگش را پخش می كند توی فضای نمناك شب. باران ، باریدن گرفته است و توی هر نفس، اندكی هوای نمور را می دوانم توی شُش هایم. بی هدف راه می افتم بین خیل انبوه فانوس ها و سنگ هایی كه زیرشان لم داده و شاید هم استخوان هایی كه كمی پایین تر زیر سنگ ها ...
باران تندتر می شود و با شدتی دو چندان روی سطح صاف سنگ ها می خورد. پاهایم را كه بر می دارم ، گل آلود شده اند و قدم برداشتن سخت تر از قبل. یك لحظه صدایی از پشت سر می آید. سریع سرم را بر می گردانم و در میان كلنجار تاریكی و نورهای زرد كوچك به دنبال صدا می گردم. چیزی نیست. ولی صدای خش خش قدم برداشتن كسی توی تاریكی پخش می شود. هول شده ام. ترسی پیچیده است توی بدنم. دوباره صدا می آید. اینبار سریعتر بر می گردم. چیزی نیست. صدا از طرفی دیگر تكرار می شود. دارم دیوانه می شوم. به یكباره صدای شكسته شدن چیزی فضای اطراف را قاپ می زند. فانوسی روی سنگ واژگون شده و شعله ای بلند دارد زبانه می كشد از اطرافش.
شعله همچنان بزرگ تر می شود و سنگ را در بر می گیرد. باران، سیل آسا توی سر و صورتم می كوبد. شعله ها در میان بادِ تندِ اطراف به این طرف و آن طرف می روند و همینجاست كه در آن طرف زبانه ها تو را می بینم كه عمود ایستاده ای و داری لبخند می زنی به من.
چشمانم گرد شده است و نفس ازم سلب. فریادم گم است، توی هیجان و ترسی كه یكباره آمده است توی وجودم. ناخواسته جلوتر می آیم ، به طرف سنگ و آتشی كه دارد بی مهابا زبانه می كشد. من ایستاده ام اینطرف و شعله ها حدفاصل بین صورت هایمان است. لبخند می زنی، لبانت جمع می شوند و صورتت را به طرف شعله نزدیك تر می كنی. چشمانت در میان سایه روشن زرد شعله ها زیباتر می شوند، در میان رنگ كهربایی خاص خودشان.
قدم برمی داری و می خواهی كه بیایی این طرف. این بار شمع نیست كه حد فاصل لب هایمان باشد. توده ای از شعله هایی است كه بی مهابا دارند زبانه می كشند، رو به آسمان. ناخواسته فریاد می شوم و می خواهم بازت دارم از ادامه. انگار نمی شنوی ، قدم بر می داری و موهایت در میان باد و باران توی آسمان بالای سرت می رقصند.
دستت بالاتر می آید و رو به من دراز می شود و همزمان من هم اینچنین می كنم. جا می خورم. بد جوری می ترسم ، آخر هر كاری كه می كنی من هم ناخواسته انجامش می دهم و تو حالا داری دو قدم آخر فاصله تا شعله را می آیی. لبخند روی لبانت جمع تر می شود، چشمانت خمارتر و ...
□□□
بادی كه از پنجره می آید توی اتاق می لغزد روی گونه ام و آرامم می كند. چشمانم را كه باز می كنم نور خورشید خودش را می كشاند توی اتاق. ساعت شروع می كند به نواختن. اینبار نمی شمارمشان. فقط خودم را جمع می كنم و می روم كه رفته باشم كمی پایینتر از اتاق و در میان سبزه هایی كه لگد كرده بودی ساعتی به یادت بیارامم .نویسنده : مهران منوچهرآبادی
+ نوشته شده در ۱۳۹۰/۱۲/۲۶ ساعت 23:17 توسط مدیر
|