تاکنون شعر های زیادی سروده شده اند که در جواب آن ها شعرهای دیگری هم سروده شده. اما در این بین اتفاق جالبی که تا به حال هنوز هم ادامه دارد بیشتر جلب توجه می کند. حمید مصدق در سال 1334 شعری با عنوان سیب سرود. هرچند که بعضی ها معتقدند حمید مصدق این شعر را برای برادر ناشنوای خودش سرود و نه یک دختر :
" تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز ...
سالهاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق این پندارم
که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت؟! "
(خرداد 1343 - حمید مصدق)
بعدها شعری با اسم فروغ فرخزاد منتشر شد که به نوعی جوابیه ای به شعر حمید مصدق بود. هر چند مدرک معتبری دال بر اینکه این شعر را فروغ سروده یا نسروده(!) وجود ندارد! شعر اول شاید خیلی موفق و معروف نبود اما زمانی که این جوابیه نوشته شد به عنوان یه مکالمه ی شعری شناخته شد و روز به روز معروف تر شد. با فرض اینکه این شعر از فروغ می باشد با توجه به اینکه فروغ سال 1345 پر کشید پس باید این شعر را در دو سال آخر عمر زمینیش نوشته باشد:
" من به تو خندیدم
چون که می دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی
پدرم از پی تو تند دوید
و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه
پدر پیر من است
من به تو خندیدم
تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت: برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را….
و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام
حیرت و بغض تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت؟! "
(فروغ فرخزاد - بین سال های 1343 تا 1345 )
این داستان به همینجا ختم نشد و چندسال قبل دوباره این شعر روی زبان ها افتاد. شاعر جوانی به اسم جواد نوروزی شعری را در جواب این شعر ها از زبان سیب نوشت:
" دخترک خندید و پسرک ماتش برد
که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده
باغبان از پی او تند دوید
به خیالش می خواست،
حرمت باغچه و دختر کم سالش را
از پسر پس گیرد
غضب آلود به او غیظی کرد
این وسط من بودم،
سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم
من که پیغمبر عشقی معصوم،
بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق
و لب و دندان ِ
تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم
و به خاک افتادم
چون رسولی ناکام
هر دو را بغض ربود…
دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:
” او یقیناً پی معشوق خودش می آید ”
پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:
” مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ”
سال هاست که پوسیده ام آرام آرام !
عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز
جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم،
همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:
این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت؟! "
(جواد نوروزی - فروردین 1389)
شاعران زیادی در همین رابطه شعرهایی سرودند. می توان گفت مصدق داستان را از دید پسرک روایت کرده و شعر را از زبان وی نوشته، فروغ هم شعر را از زبان دخترک و جواد نوروزی هم شعر را از زبان سیب نوشته. مسعود قلیمرادی اما شعر را از زبان پدر دخترک یا همان باغبان نوشته:
" او به تو خندید و تو نمی دانستی
این که او می داند
تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی
از پی ات تند دویدم
سیب را دست دخترکم من دیدم
غضب آلود نگاهت کردم
بر دلت بغض دوید
بغض ِ چشمت را دید
دل و دستش لرزید
سیب دندان زده از دست ِ دل افتاد به خاک
و در آن دم فهمیدم
آنچه تو دزدیدی سیب نبود
دل ِ دُردانه من بود که افتاد به خاک
ناگهان رفت و هنوز
سال هاست که در چشم من آرام آرام
هجر تلخ دل و دلدار تکرار کنان
می دهد آزارم
چهره زرد و حزین ِ دختر ِ من هر دم
می دهد دشنامم
کاش آنروز در آن باغ نبودم هرگز
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که خدای عالم ز چه رو در همه ی باغچه ها سیب نکاشت؟! "
( مسعود قلیمرادی - دی 1389 )
ن.یوسفی هم شعری را از زبان درخت نوشت و این داستان همچنان ادامه دارد:
دخترک خنده ی زیبایی کرد
ناگهان پدر پیر رسید
با نگاهی غضب آلوده به سیب
سیب دندان زده افتاد به خاک
میوه ی عشق مرا داد به باد
پسرک پا به فرار
با نگاهی تلخ
دخترک رفت کنار
تا زِ آن روز به بعد
میوه های من
این درخت دور افتاده زِ یاد
بی هیچ نگاهی بیافتند به خاک
و من خشکیده به هر باد رسم
پِیِ این عشق بپرسم بلند
که چه میشد چشم پسر
شاخه هایم را نمی کرد نگاه
(ن.یوسفی - آبان 1390)
شاعران دیگری هم در این رابطه شعرهایی نوشتند که از جمله آن ها می توان به: روژین قهاری، مسیحا جوانمردی و تعداد زیادی شاعر بی نام(!) اشاره کرد. هر چند زاویه دید آن ها تکراری بوده و فقط متن شعر آن ها متفاوت بوده.
در همین زمینه شعری هم از زبان باغچه نوشته شده:
پسرک به چه دلهره سیب را از درختم دزدید
باغبانم از پی او تند دوید
سیب را دست دُردانه اش که دید
غضب آلوده به پسرک کرد نگاهی
در آن دم فهمید
دل دردانه اش بوده که او دزدیده نه سیب
دخترک اما
بغض چشمان او لرزه انداخته بود به دستش و
سیب دندان زده و دلش هر دو افتاد به خاک
می شنیدم که دلش می گفت: برو
و رفت تا به خاطر نسپارد گریه ی تلخ یارش را
باغبان
سال هاست که در چشمش آرام آرام
هجر تلخ دل و دلدار تکرار کنان
می دهد آزارش
و اندیشه کنان و غرق در پندار
تبر دست گرفت و جواب داد به این سوال
که خدای عالم ز چه رو در همه ی باغچه ها سیب نکاشت؟! "
سیب اما، میوه ی درخت عشقم
پوسیده آرام آرام
می شنید، زیر لب گفته های دخترک و
روی لب زمزمه های پسرک را
بی شک او قربانی دیگر غرور بود
جسمش تجزیه شد ساده ولی
ذراتش را من کشیدم در آغوش.
سال هاست که می گذرد و حالا
بزرگ کرده ام باز درختی با سیب های سرخ
که اندیشه کنان و غرق در پندار از من می پرسد:
" چیست حکم بین سیب و جدایی ؟ "
" ماجرای باغبانِ عاشق و تنهایی؟ "
و پسرک همسایه می آید
تا به چه دلهره سیب را از درختم بدزد
و باز باغبانم از پی او تند بدود و باز ...(امین شیرپور - مرداد 1391)
موضوع : شعر
نویسنده : مدیر
موضوعات :
